Homilie niedzielne i świąteczne

Trudności życia codziennego wywołują niepokój i frustracje. Ludzie zajęci sobą zapominają o przykazaniu miłości Boga i bliźniego. Do zbawienia prowadzi droga przez krzyż. Krzyż odrzucony, czy krzyż wybrany i ukochany? Naśladowanie Chrystusa ideałem chrześcijańskiego życia. Ofiarowanie siebie Chrystusowi za Kościół i świat.

Każdy człowiek został przez Boga powołany do konkretnych zadań służących Bogu i bliźnim. W dzisiejszej liturgii słowa Pan odkrywa i zarazem przypomina nam o jeszcze innym powołaniu, które jest zaproszeniem dla każdego człowieka. Jest to powołanie do życia wiecznego. Los Jeremiasza jako proroka jest niezwykle trudny. Jeremiasz jest rozgoryczony. Został odrzucony przez lud Izraela. Słowo Boże, które głosił z takim oddaniem, nie zostało przez słuchaczy przyjęte. Zmaga się z samym sobą i Bogiem. Pan nie odrzuca proroka, ale przychodzi mu z pomocą. W Ewangelii Pan Jezus mówi o swoim powołaniu. Jest nim oddanie życia za ludzi i zbawienie świata. Piotr nie przyjmuje tego powołania, wręcz chce przekonać Mistrza, że jest to zły pomysł. Pan wzywa Piotra, by ten szedł za Nim i porzucił czysto ludzkie myślenie. Pan Jezus wzywa nas do porzucenia życia, którym tętni świat. Wzywa do pójścia za Nim. To wezwanie ma uczynić z nas obywateli nieba. Pan jednak nie chce, abyśmy odrzucali świat, oddalali się od niego. On nas wzywa, byśmy żyjąc na ziemi, byli obywatelami nieba i ambasadorami królestwa Bożego.

Trudne słowa kieruje do nas Pan Jezus w tę ostatnią niedzielę wakacji: Jeśli kto chce pójść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech weźmie krzyż swój i niech Mnie naśladuje (Mt 16,24). Rozmawiamy z dziećmi o tym, czym są: zapieranie się samego siebie; branie na siebie swojego krzyża; naśladowanie Chrystusa. Słowa Chrystusa z dzisiejszej Ewangelii są dla nas wyzwaniem i zadaniem na nowy rok szkolny, a dla dorosłych na kolejny rok pracy. Pomoce: skserowane dla wszystkich dzieci karteczki z miejscem do wpisania postanowień na nowy rok szkolny. Wzór znajduje się na ostatniej stronie.

Ikonografia i wymowa jasnogórskiego obrazu.

Ewangelia ukazuje nam Maryję w Kanie Galilejskiej. Maryja bliska jest ludzkich spraw i staje się naszą orędowniczką przed Bogiem.

Ukazanie Maryi jako wzoru mądrych wyborów i mądrego postępowania według woli Bożej.

W dzisiejszej Ewangelii Jezus zapowiada, że przekaże Piotrowi klucze królestwa niebieskiego. To oznacza, że Piotr będzie mógł otwierać i zamykać drzwi do królestwa. Tylko Bóg, który jest Stwórcą i Panem całego stworzenia, ma prawo otwierać i zamykać bramy swego królestwa. Jak to możliwe, że przekazuje tę władzę Szymonowi? Piotrowe wyznanie wiary jest uzasadnieniem dla decyzji Jezusa. Posiadanie kluczy do Bożego królestwa nie zależy od cech charakteru, od specjalnych zdolności, od zdanych egzaminów. Najistotniejszym warunkiem otrzymania kluczy do własnej wolności i wolności drugiego człowieka jest wyznanie wiary. Papież Benedykt XVI mówił po wyborze: "Przygotowuję się do objęcia tego szczególnego urzędu (…), oddając się pokornie w ręce Bożej Opatrzności. Przede wszystkim ponawiam akt całkowitego i ufnego zawierzenia Chrystusowi: „W Tobie, Panie, zaufałem, nie zawstydzę się na wieki!”". Módlmy się o to, by nasze wyznanie wiary w Chrystusa otwierało nam i naszym bliskim bramy do zbawienia.

W czasach Jezusa wiadomości nie rozchodziły się tak szybko jak dzisiaj, ale mimo wszystko trudno było nie słyszeć o Nauczycielu z Nazaretu, który potrafił czynić cuda i głosił, że jest Synem Bożym. Jezus pyta każdego z nas: A wy za kogo Mnie uważacie? (Mt 16,15). Wielokrotnie uciekamy przed odpowiedzią na to pytanie. Potrzeba wysiłku, aby poznać Jezusa. Jednak ten wysiłek się opłaca, ponieważ prowadzi do odkrycia najważniejszej prawdy – Ty jesteś Mesjaszem, Synem Boga żywego (Mt 16,16). Zbawiać, znaczy pomagać. Jezus, będąc Bogiem, stał się jednym z nas, aby nam pomóc. Jest to pomoc bardzo konkretna. Jezus przyszedł, aby nam pomóc, kiedy doświadczamy samotności i opuszczenia.