Ambona

Czcimy dzisiaj świętego Wacława, myślami i sercem udajemy się na wawelskie wzgórze, gdzie spoczywają jego relikwie. Wacław został zamordowany przez swojego brata, który zaprosił go, znając jego święte życie i zabieganie o sprawy nieba, na uroczystość poświęcenia zbudowanej przez siebie świątyni. Pan Jezus uczy nas dzisiaj postaw, którymi jaśniał przed swoim ludem święty Wacław: pokora wobec Boga, zaufanie człowiekowi i dobre serce..

Przypowieść – zwierciadło duszy. Aby zrozumieć przypowieść, trzeba się zaangażować, patrzeć i słuchać, uczestnicząc niejako „od środka” w wydarzeniu, które przywołuje Zbawiciel. Syn pięknych obietnic: „Idę, panie”. Okazuje się jednak, że za słowem pierwszego syna nie idzie czyn. Kłamstwo jest tym bardziej niebezpieczne, gdy jest łudząco podobne do prawdy. Syn buntu i nieposłuszeństwa: „Nie chcę”. Głos sumienia budzi człowieka pogrążonego w samolubnym lenistwie. Od słów do czynów..

Nasze ziemskie życie jest też czasem budowania. Choć lepiej powiedzieć, że jest czasem przygotowania do wejścia do gotowego już domu, przygotowanego przez Boga. Każda chwila życia przybliża nas do tego momentu. Święty Paweł nazywa nasze życie pielgrzymowaniem. Przemierzamy drogę naszego życia wybierając różne cele, różne kierunki. Nie zawsze nasze pielgrzymowanie prowadziło nas najkrótszą drogą do Boga. Dzisiaj warto byśmy na chwilę się zatrzymali. To zatrzymanie ma kilka wymiarów. Pierwszy polega na zastanowieniu się nad swoim życiem. Kiedy wędrujemy i nie znamy drogi, zatrzymujemy się, by podjąć decyzję co do dalszej wędrówki. Drugim wymiarem zatrzymania jest odpoczynek i wytchnienie. Chodzi jednak o szczególny odpoczynek – w Bogu. Tą okazją do odpoczynku jest każda chwila spędzona z Bogiem. Szczególnie ważnym czasem jest Eucharystia. Ciało Chrystusa jest naszym pokarmem na drodze do domu Ojca. Jezus przygotował mieszkanie dla nas wszystkich. Przygotował je także dla naszego brata N. Dlatego nasza dzisiejsza modlitwa jest przepełniona chrześcijańską nadzieją..