Homilie codzienne ,13 lutego 2025

W Ewangelii Jezus odwołuje się dzisiaj do proroka Jonasza. Wspomina dwa epizody z jego życia. Prorok został wrzucony do morza i tam połknięty przez wielką rybę. W jej wnętrznościach przybywał trzy dni. To wydarzenie Jezus odnosi do siebie, ukazując w ten sposób prawdę o zmartwychwstaniu. Jezus ma na myśli inny obraz wynikający z biblijnego opowiadania. Chodzi o nawrócenie. Jonasz nawoływał do niego mieszkańców Niniwy. Jest ona przykładem otwartości na Boże wezwanie i o tym również przypomina Jezus. Centrum chrześcijaństwa stanowi zmartwychwstanie Chrystusa. Bez tej prawdy, nie ma ani chrześcijaństwa, ani Kościoła. To największy dar jaki mógł otrzymać człowiek przez Bożego Syna. Wymagana jest jedynie nasza wiara.

Uczeni w Piśmie i faryzeusze domagają się od Jezusa nowego znaku. Zbawiciel przypomina Jonasza, który był trzy doby we wnętrznościach wielkiej ryby. Niniwici posłuchali proroka Jonasza i czynili pokutę. Nie wystarczają nam znaki, które uczynił Chrystus. Domagamy się nowych.

We współczesnym świecie Jezus ma zarówno wyznawców, jak wrogów. Imię Jezusa od samego początku, od chwili Jego narodzin, prowokowało do zajmowania stanowiska za lub przeciw. W dzisiejszej Ewangelii widzimy, że w chwili zagrożenia Jezus oddala się z niebezpiecznego miejsca. Strategię wymykania się z sideł przeciwnika Jezus uzasadnia słowami proroka Izajasza.