Homilie codzienne

Dostrzec w przykazaniach przejaw troski Boga o człowieka. Przykazanie odwołuje się do nakazu, wytycznych. Jako nakaz wewnętrzny przykazanie dokonuje się w sercu człowieka. Wszelkie normy wynikają z troski o dobro i bezpieczeństwo. Doskonała mądrość i wiedza jest tylko w Bogu. Nakazy mają bronić ludzkiego życia. Człowiek wierzący analizuje nakazy w oparciu o Pismo Święte i własne sumienie.

Modląc się słowami: odpuść nam nasze winy, pamiętajmy, że przebaczenie naszych grzechów uzależnione jest od przebaczenia naszym winowajcom. Łatwiej mówić o przebaczeniu, o wiele trudniej przebaczać. Jezus przypomina, że sztuka przebaczenia to sztuka życia. Przesłanie przypowieści o nielitościwym dłużniku jest oczywiste: skoro miłosierny Bóg przebacza ludziom, to oni powinni przebaczać sobie nawzajem. Prośba Jezusa na krzyżu – Ojcze, wybacz im – jest jedyną odpowiedzią na wrogość, jakiej doświadcza Syn Boży.

Zachęta do życia zgodnego z Dekalogiem. Podejmujemy kolejny tydzień walki o piękno naszego chrześcijaństwa. Na tej wielkopostnej drodze staje dzisiaj Prorok Eliasz. Jego dzieje znajdujemy opisane w Pierwszej oraz Drugiej Księdze Królewskiej. Prorok Eliasz jest człowiekiem całkowicie oddanym Bogu. Modlitwa i ufność wobec Pana sprawiły, że żył w obecności Bożej. Prorok zaprasza nas dzisiaj na drogę absolutnej wierności wobec Dekalogu i skrupulatnego wypełniania Bożego Prawa. Niech zatem ten tydzień upłynie nam na zaznajomieniu się z Dekalogiem.