Homilie codzienne ,13 września 2021

Przypomnienie trudnych sytuacji życiowych, w których czuliśmy się opuszczeni przez Boga. Nasze zmagania, jako dopuszczone przez Boga, aby nauczyć nas walki i wytrwałości. Zachęta do ufności w Bożą Opatrzność. Zachęta do dostrzegania Bożego działania w naszym życiu i do dziękowania za nie.

Przez przykład Apostołów Piotra i Pawła, płynie do nas przesłanie od Boga: „Jesteśmy wezwani do rzeczy wielkich!” Piotr i Paweł, mimo swoich ułomności (grzechów) i własnych planów na życie, byli otwarci na głos Jezusa, który powiedział: Rzuć wszystko i pójdź za mną! Bóg nigdy nie powołuje do przeciętności, do miernoty. On często ustawia nam poprzeczkę wysoko i mówi: „Skacz! Uda ci się! Ja w ciebie wierzę!” Wiara musi być żywa, by była prawdziwa! Wiara musi być przeżywana w wolności, którą daje jedynie Pan.

Religijność wpływa na długość życia i podatność na uzdrowienia. Liczne przykłady uzdrowień w Piśmie Św. Jako stworzenie człowiek powołany jest do życia. Choroba ogranicza powołanie. Próba uzdrowienia samego siebie zawsze będzie nieskuteczna. Tym, który ma moc uzdrawiania, jest jedynie Bóg. Uzdrowienie zawsze dokonuje się w oparciu o ludzkie zaufanie i wdzięczność.