Homilie niedzielne i świąteczne ,18 stycznia 2026

Jezus staje pośród ludzi, którzy przyszli do Jana Chrzciciela, aby przyjąć chrzest. Podchodzi do Jana Chrzciciela i zanurza się w Jordanie. To wydarzenie pokazuje nam, że Jezus solidaryzuje się z człowiekiem. Kiedy my przyjmujemy chrzest w Kościele, zostajemy włączeni do wspólnoty. W ten sposób wstępujemy na drogę, która prowadzi z Jezusem i do Jezusa. Włączenie do wspólnoty Kościoła niesie ze sobą nie tylko przywileje, ale również obowiązki. Jedna z prawd wiary przypomina nam, że łaska Boża jest do zbawienia koniecznie potrzebna.

Stary i Nowy Testament tworzą dwie fazy jednej historii zbawienia. Jan Chrzciciel jest prorokiem łączącym oba Przymierza. Z pomocą w odpowiedzi na pytanie, gdzie poszukiwać zbawienia przychodzi nam Jan Chrzciciel: „Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata”. Zbawienie nie jest więc naszym dziełem. Niedorzecznym jest sądzić, że osiągnę zbawienie wyłącznie poprzez własny wysiłek. Jest to również niezwykle silna pokusa wśród ludzi młodych, pełnych sił, ideałów i pomysłów.

Narodziny człowieka łączymy z odrodzeniem, czyli zanurzeniem w obietnicę życia wiecznego, którą tylko Bóg może dać i do końca wypełnić. Codziennie otwieram duszę na Boże miłosierdzie, na łaskę przemiany. Przemianę świata rozpoczynam od samego siebie. Przyszedłem na świat w rodzinie, a rodzina jest miejscem wiary, zrodzonej z osobistego spotkania z Bogiem. Każdego dnia mam umierać dla grzechu, by rodzić się do życia w Bogu. "Szczęśliwy ten, kto żyje w Bogu, błogosławiony, kto umiera szukając Go" (R. Follerau). "Jest szaleństwem szukanie szczęścia daleko od Boga" (św. Jan Bosko).