Homilie niedzielne i świąteczne ,8 lutego 2026

Cnoty kardynalne są wielkim darem Boga, wpisanym w ludzkie serca. Rozwijane i pielęgnowane czynią człowieka zdolnym do prostej posługi wobec naszych potrzebujących braci i sióstr, a także uzdalniają nas do wielkich dzieł miłosierdzia. Liturgia słowa przepełniona jest wezwaniem do miłosierdzia. Ono wypływa z głębin naszej wiary. Możemy śmiało powiedzieć, że czynione miłosierdzie jest termometrem naszej wiary. Jesteśmy wezwani przez Chrystusa, by w tym świecie być światłem i solą. Światło zaś jest przestrzenią piękna i czystości, bezinteresownego daru i odwagi. Z katechizmu znamy cztery cnoty kardynalne: roztropność, sprawiedliwość, umiarkowanie i męstwo. Chciejmy je dzisiaj zauważyć, bo odgrywają one istotna rolę w naszym pojmowaniu i realizowaniu na co dzień miłosierdzia.

Jako chrześcijanie jesteśmy wezwani, aby pokazać współczesnemu światu prawdziwe wartości, które nigdy nie przeminą i nadają codziennemu życiu, naszym wysiłkom i cierpieniom konkretny sens. Na Górze Błogosławieństw Jezus wygłosił jedną z najważniejszych swoich mów, nazwaną przez biblistów Kazaniem na Górze. Zawarł w nim najważniejsze obietnice Boga względem ludzi oraz istotne treści dotyczące codziennego życia swoich uczniów. Sól i światło stanowią nieodzowną część naszego codziennego życia. Trudno sobie je wyobrazić bez tych dwóch elementów. Sól służy do konserwowania żywności oraz do nadawania jej odpowiedniego smaku. Tam, gdzie jest światło, tam jest życie i radość. Światło, wskazujące na obecność Boga, daje człowiekowi poczucie pewności i bezpieczeństwa.

Ewangeliczna scena w świątyni jerozolimskiej jest pełna znaczeń. Liturgia Kościoła w ciągu wieków kierowała uwagę na różne postacie w niej występujące. Raz wydobywała z cienia przedstawicieli Starego Testamentu, Symeona i Annę, innym razem oświetlała osobę Maryi, kiedy indziej ukazywała na pierwszym planie Dzieciątko. Pisane świadectwa z V w. mówią nam, że chrześcijanie na Wschodzie celebrowali spotkanie Jezusa z przedstawicielami Jego Narodu. Symeon i Anna byli symbolami tych wszystkich członków narodu żydowskiego, którzy przyjęli Jezusa jako Mesjasza.