Wyniki wyszukiwania

XIV Niedziela zwykła ks. Tomasz Opaliński Iz 66,10–14c; Ga 6,14–18; Łk 10,1–12.17–20 Wakacyjne apostolstwo uśmiechu Smutne chrześc?aństwo? „Tatusiu, a czy nasz koń jest chrześc?aninem?” – pyta malec tatę. Oczywiście, najlepszym sposobem odpowiedzi na takie pytania jest pytanie, więc reakcja taty była do przewidzenia: „A dlaczego pytasz?”. „A bo on zawsze jest smutny i ma spuszczony łeb”. Często chrześc?aństwo kojarzy nam się – jak temu malcowi – z cierpiętnictwem, z byciem smutnym. Przemawia za tym powaga kościołów, zasady, które od dzieciństwa nam wpajano. Ale umiejętność skupienia i powagi na modlitwie wcale nie kłóci się z radością chrześc?ańską. Wręcz przeciwnie – zakłada ją i jej wymaga. Stare przysłowie powiada, że (…)

XIV Niedziela zwykła ks. Dariusz Kwiatkowski Iz 66,10–14c; Ga 6,14–18; Łk 10,1–12.17–20 Wybrani do głoszenia Ewangelii Powołanie i wybranie Słowo Boże pierwszej niedzieli wakacji podejmuje tematy wybrania, powołania oraz misji. Zwykle wtedy myślimy o powołaniu do życia kapłańskiego i zakonnego.  Jednocześnie nie odnosimy tego słowa do nassamych i do naszego życia. Tymczasem wszyscy jesteśmy wybrani i powołani do wypełnienia określonej misji. Dlatego otwórzmy się na słowo, które Bóg kieruje do nas wszystkich. Naród Wybrany Być wybranym i powołanym przez Boga! Szczęśliwy był naród izraelski wybrany i powołany przez Boga. Możemy zazdrościć Izraelitom, że widzieli tak wiele znaków miłości Boga, kiedy (…)

Poniedziałek XIV Tygodnia zwykłego ks. Sylwester Matusiak Mt 9,18–26 Wiara wszystko może zmienić Nieszczęśliwy ojciec i chora kobieta Wsłuchując się w słowa Ewangelii, z łatwością możemy wyobrazić sobie ból i cierpienie ojca, który stracił córkę. Możemy wyobrazić sobie umęczenie chorej kobiety. Nic dziwnego, że (…)

Środa XIV Tygodnia zwykłego ks. Dariusz Kwiatkowski Mt 10,1–7 W służbie Ewangelii Misja głoszenia Ewangelii Jezus posyła swoich uczniów z misją głoszenia Ewangelii. Otrzymali moc, aby uzdrawiać chorych i wypędzać złe duchy. Misja pierwszych apostołów jest kontynuowana do dziś przez ich następców. Są nimi (…)

Piątek XIV Tygodnia zwykłego Wspomnienie św. Brunona Bonifacego z Kwerfurtu, biskupa i męczennika ks. Zenon Hanas Oz 14,2–10; Mt 10,16–23 Odpowiedź na prześladowania Drapieżniki i ich ofiary W dzisiejszej Ewangelii w dwóch krótkich zdaniach Pan Jezus wymienia cztery gatunki zwierząt: owce, wilki, węże i (…)

XV Niedziela zwykła ks. Janusz Stańczuk Łk 10,25–37 Najważniejsze pytanie Wiele ważnych pytań Człowiek, który rozmawia dziś z Jezusem, nie miał chyba najlepszych intencji. Ewangelia wyraźnie zaznacza, że przyszedł, aby wystawić Jezusa na próbę, czyli złapać Go na jakimś niewłaściwym słowie. Tym niemniej rozpoczyna swoją rozmowę od bardzo ważnego pytania, a Jezus podejmuje rozmowę. Na świecie jest sporo ważnych pytań. W telewizji, w gazecie, w Internecie ciągle padają jakieś pytania. Ludzie dyskutują bardzo zapalczywie: „Dlaczego wymarły dinozaury? Jak powstał Wszechświat i kiedy będzie koniec świata?”. Inni kłócą się o politykę. Jeszcze inni o to, który samochód jest najlepszy. Jeszcze inni – czy lepiej budować elektrownie atomowe, czy panele słoneczne. Inni zgłębiają tajemnice historii: „Co by (…)

XV Niedziela zwykła ks. Sylwester Matusiak Łk 10,25–37 Miłosierny Samarytanin Reakcja kapłana, lewity i Samarytanina W samym środku przypowieści o miłosiernym Samarytaninie znajduje się to krótkie i jakże proste zdanie: A gdy go zobaczył, wzruszył się głęboko (Łk 10,33). Kapłan i lewita również widzieli rannego człowieka na skraju drogi, ale ich reakcja była odmienna. Obaj zobaczyli go i ominęli. Dlaczego zachowali się tak obojętnie? Co nimi kierowało? Czy byli ludźmi bez serca? Być może przestraszyli się krwi; może obawiali się, że to jakaś zasadzka; może nie chcieli plamić sobie rąk; może nie chcieli przed nikim się tłumaczyć; może uznali rannego za trupa; a może po prostu bardzo się śpieszyli? Tego nie wiemy.

XV Niedziela zwykła ks. Tadeusz Polak Łk 10,25–37 Świadek miłosierdzia Życie wieczne W Ewangelii słyszymy pytanie, które stawia Zbawicielowi człowiek o niezbyt czystych intencjach, bo – jak zaznaczył św. Łukasz – chciał wystawić Pana na próbę. Ale samo pytanie jest bardzo ważne, wręcz fundamentalne: Co mam czynić, aby osiągnąć życie wieczne? (Łk 10,25). W zasadzie człowiek wierzący powinien każdy dzień rozpoczynać od tego pytania skierowanego ku niebu. Jest w nim bowiem zawarta najpierw postawa pytającego, który oddaje się do dyspozycji Bogu. Jednocześnie zawarty jest w pytaniu cel ostateczny pielgrzymów doczesności. Naszym celem nie jest pustka, unicestwienie i zimny grób. Idziemy do wieczności, do Domu Ojca. Niedzielny (…)